Tako rzecze Świetlicki.

Zainspirowana słowami Houellebecq’a pytam więc – czy szczęście ma swoją cenę? Czy nasza na nie szansa współmierna jest do zawartości portfela? Czy średnia krajowa wynosząca 3 tys. zł ( przy okazji :  Czy wiedzieliście,że blisko 4 mln Polaków nie myje zębów? ) uprawnia nas do jego odczuwania czy wciąż jesteśmy pod tzw. kreską? Mówią,że pieniądze szczęścia nie dają lecz jak w dzisiejszych czasach poradzić sobie bez nich? Kiedyś by uwolnić nasz portfel od niepotrzebnego ciężaru wystarczyło wyjść za próg. W dobie internetu lekką ręką puścić możemy nie tylko miesięczny zarobek,ale również pożyczkę zaciągniętą telefonicznie i co ważniejsze pod zastaw domu,w którym całe przedstawienie ma miejsce.

Czy Maslow tworząc piramidę potrzeb brał pod uwagę inflację,krajowy budżet i wysokość alimentów?
Podobno mamy takie marzenia na jakie nas stać. Pytanie brzmi – na co dziś Nas stać?

Ujął mnie i rozczulił Fisz. Głupia byłabym wypierając się słabości do ładnych słów. Przekleństwo to o tyle okrutne,że łatwo daję się takowymi zaczarować. Kilka zdań poprawnych, z przecinkami, z pauzami,ze słowem mniej popularnym acz znakomitym i już zaczynam słuchać z jakąś większą uwagą,a nawet przyjemnością. Bo jakże mam pozostać obojętna wobec zwracania się do mnie imieniem w pełnej wręcz urzędowej formie ? Nie sądziłam,że kiedykolwiek dam się złapać na ten prosty zabieg zwany „Lubię siebie bo inni mnie lubią”. W tym wypadku co prawda nie o całokształcie mowa lecz jedynie (czy może aż bo w końcu tych 8 liter jakoś mnie określa ) imieniu,a jednak zasada się sprawdza. Ktoś kiedyś powiedział „Im więcej patrzysz tym więcej widzisz”.  Czy się z tym zgadzam? Częściowo. Czasem to,co najlepsze leżąc w zasięgu dłoni dla oczu okazuje się niewidoczne. Rada na dziś – ograniczanie się do jednego zmysłu to marnowanie potencjału.Własnego i świata.

Baby says she’s dying to meet you.